رخداد

کبوتر بالهات و بنداز و بپر

فاش می گویم وازگفته ی خویش دلشادم

                                    بنده ی عشقم و از هر دو جهان ازادم

                                   طائر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق

                                     که دراین دامگه حادثه چون افتادم

                                  من ملک بودم و فردوس برین جایم بود

                                      ادم اورد درین دیر خراب ابادم

این روزا نفسهات کند و اهسته شده و عجیب بوی بهشت گرفته.دیگه این چهار دیواری ام تاب دیدن چهره ی رنگ پریده ی تو ر و نداره.حتی درختهای اینجا هم شرمنده اند از اینکه همچنان پابرجا ند و چون توئی با چنین قامتی خمیده به اونا تکیه دادی.

حالا دیگه داره باورم میشه که داری به لحظه ی پر کشیدن نزدیک و نزدیک تر میشی.شایدم خیلی وقت که از پیش ما پر کشیدی ولی من هنوز باور نکردم.

 

                                        بر یاران رفته چه حسرت می خوری

                                        ما خود مگر قرار ماندن نهاده ایم

   + ; ٦:٠۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/٤/٢۸
comment نظرات ()