رخداد

 


       صبا خاک وجود ما بدان عالی جناب انداز        بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم

                                                      

پرت نوشت ـ

پدر یادتونه ؟ 
همون مهمونی اون شب رو میگم ,همون مهمونیي که پسر مهمون خونه یک کشیده ی محکم خوابوند بیخ گوش من ,بعد هم همه هرهر خندیدنند.
یادتونه؟
بعد که مهمونا رفتند دست منو فشار دادیند و گفتیند :
می خوای کتک خور باشی ؟چرا پسش نزدی ؟چرا نزدی تو گوشش؟
بعد هم صورتتون را اوردیند جلو و گفتید :
بزن ,بهت میگم بزن ,باید کتک زدن و یاد بگیری بهت میگم بزن,من هم زدم خیلی محکم زدم نه!؟
بعد از اون من هیچ وقت عرضه ی زدن پبدا نکردم حتی عرضه ی فحش دادنم هم ندارم چه برسه به زدن تیکه انداختن هم که میراث خانواده ی ماست من بلد نشدم تا حدااقل اینجوری زده باشم ولی نشد,حالا  هم اون قدر کتک خوردیم که توان پس زدنش رو نداریم خب سرنوشت پر زور تر از ماست و زبان ادمیزاد  هم مثل خود او ناقص توان که حتی  بدیع ترین و درونی ترین احساسات درونی اش را نمی تونه بگه , نه ! نمیشه هم گفت یک چیزهایی هست ملموس و محسوس فقط برای خود ادم که نمیشه گفت و این تمام مزیتشه. 
 

                                                                                                روز پدر مبارک

   + ; ٩:٢٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٥/٦
comment نظرات ()