یکی از ویژگیهای شهر تهران این هست که قدرت فوق العاده ایی در مچاله کردن روح و جسم انسان داره من هم الان احساس ادمی رو دارم که 10ساعت متوالی کف خیابون انقلاب خوابیده باشه وماشینها از روش ویراژ داده باشند بنابراین نه حرفی برای گفتن دارم و نه حتی یک بیت شعر ناقابل برای نوشتن .
اما خبر فوت رسول ملا قلی پور بود که من رو بی مقدمه به این جا کشوند فکر میکنم سال 85 سال چندان خوبی برای جامعه ی هنری ایران نبوده اول پوپک گلدره بعد هم بابک بیات و ناصر عبداللهی اخر سر هم رسول ملا قلی پور.

گاهی اوقات کلام هم نمیتونه بار احساسات ادمی رو به دوش بکشه هیچ چیزی نمیتونم بگم جز اینکه
 
روح همه اشان شاد     

/ 5 نظر / 6 بازدید
کوثر

khaste nabashid.ye zare be khodet esterahat bede baghte ziyade hala....!!!!

امير

سلام. اين نوشته و نوشته قبليتون ديدگاهتون رو در بازگشتتون به ايران خيلی جالب نوشتين...مثلا مسائل اجتماعی...کارنامه کنکور دانشگاه آزاد....مستقل شدنتون در اين چندين ساله... ***** اين حرفی هم که در مورد تهران نوشتين رو قبول دارم...منم تا وقتی مجبور نشده باشم از خونه بيرون نميام... ***** بابت فوت ملاقلی پور هم متاسف شدم...هرچند من هيچ فيلمی ازش نديده بودم ولی به عنوان يه کسی که هنرمند بود براش ارزش قائل بودم...روح ملاقلی پور و بقيه هنرمندهايی که اسمشون رو نوشتين شاد.

ارغوان

از وبلاگت خوشم اومد هانيه جان موفق باشی.

سهيل

سلام هانيه خانوم . خوبی ؟ ارغوان وبلاگت رو بهم معرفی کرد . عالی بود . وقت داشتی از وبلاگ منم ديدن کن و دوست داشتی با هم تبادل لينک کنيم . موفق باشی

شهره

سلام.خوبيد.من دوست ارغوانم زيبا بود مطالبتون موفق باشيد