زندگی ،کابوس ِ مثبت 18

دختری که تو اتاق نشیمن رو کاناپه نشسته داره داد میزنه.اون دختر اغلب  داد میزنه.داد ِ این دختر یه مفهموم برخاسته از بیداد یا فریاد ناشی عدالت خواهی نیست.داد این دختر صرفا یه صدای جذابه که میخواد برم باهاش فیلم ببینم.این دختر فلیمهاشو اغلب دونفری می دیده حالا هم صداش میگه بیا دونفری ببینیم داره چی بلایی سرمون میاد:

این فیلم یه فیلم مثبت هجده ست.یه فلیم ترسناکه.تو این فیلم یه عده جوون دچار یه کابوس دسته جمعی میشن .اولاش همچی به مسخره بازی میگذره بعد کابوس شدید میشه و از ذهنی به ذهن دیگه سرایت میکنه.جوونا تو کاوبس وحشتناکی  که زاییده ی ذهنشونه زندگی میکنند.زندگیشون دچار شب میشه چون کاوبس همیشه شبا سراغشون میاد..شباشون دچار خون میشه چون هر شب یه جوون در حین کابوس خودش اقدام به قتل خودش میکنه .

این کابوس برای همه از یه تصویر تو دوران کودکی شروع میشه.اونا تو دروان کودکیشون جنایت کردن.جنایت های کوچیک اما تاثیر گذار.

فیلم تموم میشه .حالا دختری که تو اتاق نشیمن رو کاناپه  نشسته سکوت میکنه.این دختر اغلب دچار سکوت وحشتناک میشه .سکوت این دختر هم مثل "داد"هاش هیچ مفهوم خاصی نداره.سکوت این دختر صرفا یه صدای جذابه که میگه خسته است.میگه خوابش میاد اما از بی هیچ جنایتی از کابوس میترسه.

کابوس تکرار یه خوابه.تکرار خودش یه کابوسه ..زندگی مثل  یه خوابه.زندگی تکراری خودِ کابوسه

دختری که تو اتاق نشیمن رو کاناپه نشسته.میل بافتنی هاش رو میزاره کنار. در سکوت تلویزیون رو خاموش میکنه،میره پشت پنجره و چشم میدوزه به انتهای کوچه

"خوابت میاد؟"

"من فقط خسته ام،باور کن"

 

 

/ 0 نظر / 5 بازدید